تنها بازمانده‌ي يك كشتي شكسته به جزيره ي

كوچك خالي از سكنه اي افتاد. او با دلي لرزان دعا

كرد كه خدا نجاتش دهد.روزها افق را به دنبال یافتن 

 کمک از نظر مي گذراند اما كسي نمي آمد. سر انجام 

 خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره هاكلبه اي

 بسازد تا خود را از باد و باران محافظت كند و دارا يي هاي

 اندكش را در آن نگه دارد.روزي كه پس از پرسه روزانه
 
و جستجوي غذا در حال برگشتن به كلبه بود با دیدن
 
دود غلیظی که از آنجا بلند می شد با شتاب خود
 
را به کلبه رساند و آنجا را در حال سوختن دید.
 
همه چيز از دسترفته بود. در جا خشكش زد. از شدت
 
خشم و اندوه فرياد زد:
 
«خدايا تو چطور راضي شدي با من چنين كاري بكني؟»
صبح روز بعد با بوق كشتي اي كه به ساحل نزديك
 
مي شد از خواب پريد. خود را به سرعت به ساحل رساند
 
و وقتی با ملوانان روبرو شد
 
پرسيد: «شما ها از كجا فهميديد من اينجا هستم؟»
ملوانان با تعجب جواب دادند:
« خوب ما متوجه علايمي دودی که می فرستادی شديم!»


 

نوشته شده توسط سوشا در سه شنبه 1388/01/25 ساعت 8:57 موضوع | لینک ثابت