عشق من خاکستری ست جعبه مداد رنگی هایم را گم کرده ام
مثل چيزي است كه نقش خود را در آيينه پيدا كند و آن آيينه خود انسان است آرزوهاي ويکتور هوگو اول از همه برايت آرزومندم که عاشق شوي، برايت همچنان آرزو دارم دوستاني داشته باشي، و چون زندگي بدين گونه است، و نيز آرزومندم مفيدِ فايده باشي همچنين، برايت آرزومندم صبور باشي و اميدوام اگر جوان هستي خيلي به تعجيل، رسيده نشوي اميدوارم سگي را نوازش کني اميدوارم که دانه اي هم بر خاک بفشاني بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشي و در پايان، اگر مرد باشي، آرزومندم زن خوبي داشته باشي همينطوري كه اوضاع يه كمي فرق كنه ... همينطوري كه يه كم دورتر باشيم نسبت به قبل ... نه براي جدايي و فراموشي ... براي راحتي و آرامش تو ... شايدم من ! شايد بهتر باشه فوران احساسم فقط توي اشك هاي نيمه شبم خودشو بروز بده ... نه توي عاشقي كردنم .. نه توي زيادي خواستنم ... نه توي دلباخته بودنم ... نه توي شوق و شور و بي طاقتي و گله هام .... نه توي .... و نه حتي توي غر غر كردنم ... توي دل شكستن و حساسيتم ... توي گريه هام براي تو .... شايد اينطوزي همه چي بهتر شه .... شايد بهتر باشه يه كمي خويشتن دار و صبورتر باشم ... شايد بهتر باشه همه ي دلمو رو نكنم .... شايد بهتر باشه خودم باشم و خلوت دلم و ياد تو و عشق ... ... ولي شايد بهتر باشه كمي عوض شم ! به قول تو خودمو درست كنم !! مي خوام تلاشمو بكنم ... شايد عشق تو دلم از دست نره .... برام دعا كن ... : يادت نره كه من الان و هميشه دوستت دارم ! : اينايي كه گفتم ... هيچ كدوم به معناي بدي تو نيست ! تو زيادي خوبي عزيز دلم ! من اما ... : اين روزا ... غريبم ... و يه كمي بشي از حد هميشه .. بي انگيزه ! براي همه چي !! رفته بودیم که دور از انظار دیگران ساعتی با سر گردانی یک عاشق بی پناه زیر روشنایی مات ماه گردش کنیم ... خود ناپدید می کرد ...گفتم : اسمان باین صافی معلوم نیست این قطعه ابر سیاه از گریبان ماه چه میخواهد؟ اشاره به ابر کرد اهی کشید و گفت : ان؟ ان ابر نیست .عصاره است.عصاره ی ناله های پنهانی عشاق واقعی است... روی ماه را پوشانده است تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد كوچك خالي از سكنه اي افتاد. او با دلي لرزان دعا كرد كه خدا نجاتش دهد.روزها افق را به دنبال یافتن کمک از نظر مي گذراند اما كسي نمي آمد. سر انجام خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره هاكلبه اي بسازد تا خود را از باد و باران محافظت كند و دارا يي هاي برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست برای تويی كه احساسم از آن وجود نازنين توست برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شده برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود کردی برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود کردی برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است برای تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است برای تویی که آرزوهایت آرزویم است که داشتنش جبران همه نداشتن هاست باز من دیوانه ام مستم باز میلرزد دلم دستم باز گویی در جهان دیگری هستم های! نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ! های! نپریشی صفای زلفکم را دست! و آبرویم را نریزی دل لحظه دیدار نزدیک است مرا صد بار از خود برانی دوستت دارم به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم چه سود از مهر ورزیدن چه حاصل از وفا کردن مرا لایق بدانی یا ندانی دستت دارم کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد یا نمی داد به تو این همه زیبایی را یا مرا در غم عشق تو شکیبا می کرد ... اختیارمان را بر زندگی ازدست می دهیم از آن پس سرنوشت بر زندگی ما حاکم می شود این است بزگترین دروغ جهان!!!! وسعت تنهایی ام را حس نکرد در میان خنده های تلخ من گریه ی تنهایی ام را حس نکرد در هجوم لحظه های بی کسی درد بی کس ماندنم را حس نکرد آن که با آواز من مانوس بود لحظه ی پایانی ام را حس نکرد که من اینگونه بی تو بی تابم شب از هجوم خیالت نمیبرد خوابم تو چه هستی که من از موج نسیم تو بسان قایق سر گشته به روی گردابم تو در کدام سحر بر روی کدام اسب سفید تو را کدام خدا تو از کدام جهان تو را کدام کرانه تو در کدام صدف تو در کدام چمن همراه کدام نسیم من از کجا سرراه تو آمدم چه کرد با دل من آن نگاه شیرین آه مدام بیش نگاهی مدام بیش نگاه کدام نشانه دویده ازتو در من که دره های وجودم تو را که می بینند به رقص می آیند سرود می خوانند چه آرزوی محالیست زیستن با تو مرا همین یک سخن بگذارند با تو به من بگو مرا از دهان شیر بگیر به من بگو برو در دهان شیر بمیر بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف ستاره ها را از آسمان بیار به زیر تو را به هر چه تو گویی به دوستی سوگند هر آنچه خواهی از من بخواه صبر مخواه که صبر راه درازی به مرگ بیوسته است تو آرزوی بلندی ودست من کوتاه تو دور دست امیدی و بای من خستست همه وجود تو مهر است وجان من محروم چراغ راه تو سبز است و راه من بسته است
و اگر هستي، کسي هم به تو عشق بورزد،
و اگر اينگونه نيست، تنهائيت کوتاه باشد،
و پس از تنهائيت، نفرت از کسي نيابي.
آرزومندم که اينگونه پيش نيايد، اما اگر پيش آمد،
بداني چگونه به دور از نااميدي زندگي کني.
از جمله دوستان بد و ناپايدار،
برخي نادوست، و برخي دوستدار
که دستکم يکي در ميانشانبي ترديد مورد اعتمادت باشد.
برايت آرزومندم که دشمن نيز داشته باشي،
نه کم و نه زياد، درست به اندازه،
تا گاهي باورهايت را مورد پرسش قرار دهد،
که دستکم يکي از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زياده به خودت غرّه نشوي.
نه خيلي غيرضروري،
تا در لحظات سخت
وقتي ديگر چيزي باقي نمانده است
همين مفيد بودن کافي باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.
نه با کساني که اشتباهات کوچک ميکنند
چون اين کارِ ساده اي است،
بلکه با کساني که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير ميکنند
و با کاربردِ درست صبوريات براي ديگران نمونه شوي.
و اگر رسيده اي، به جوان نمائي اصرار نورزي
و اگر پيري، تسليم نااميدي نشوي
چرا که هر سنّي خوشي و ناخوشي خودش را دارد
و لازم است بگذاريم در ما جريان يابند.
به پرنده اي دانه بدهي، و به آواز يک سَهره گوش کني
وقتي که آواي سحرگاهيش را سر مي دهد.
چرا که به اين طريق احساس زيبائي خواهي يافت، به رايگان.
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئيدنش همراه شوي
تا دريابي چقدر زندگي در يک درخت وجود دارد.
زيرا در عمل به آن نيازمندي
و براي اينکه سالي يک بار
پولت را جلو رويت بگذاري و بگوئي: «اين مالِ من است»
فقط براي اينکه روشن کني کدامتان اربابِ ديگري است!
و اگر زني، شوهر خوبي داشته باشي
که اگر فردا خسته باشيد، يا پس فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو بياغازيد
